Trachelophorus girffa, ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΕΝΤΟΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Πολλά είναι τα είδη των εντόμων που μας ενθουσιάζουν με την παράξενη εμφάνισή τους. Το Trachelophorus giraffe είναι ένα από αυτά. Θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα έντομα του πλανήτη. Είναι ενδημικό είδος της Μαδαγασκάρης και παρουσιάζει φυλετικό διμορφισμό, δηλαδή το αρσενικό είναι διαφορετικό, μορφολογικά, από το θηλυκό άτομο. Χαρακτηριστικό του αρσενικού ατόμου είναι ο υπερβολικά παρατεταμένος  <<λαιμός>> του ο οποίος είναι 2 έως 3 φορές μακρύτερος από το μήκος σώματος του θηλυκού. Το χαρακτηριστικό του αυτό του έχει δώσει και το όνομά του ενώ η ελληνική κοινή ονομασία του είναι σκαθάρι-καμηλοπάρδαλη. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματός του είναι μαύρο ενώ τα έλυτρά του κόκκινα. Είναι κολεόπτερα της  υπεροικογένειας των Curculionoidea και της οικογένειας των Attelabidae. Το συνολικό μήκος του σώματός του είναι 2,5 εκατοστά. Όταν έρθει η ώρα της ωοτοκίας η μάνα τυλίγει ένα κομμάτι φύλλου ώστε να σχηματίσει ένα ρολό, στη συνέχεια θα τοποθετήσει ένα μόνο αυγό σε κάθε φύλλο-ρολό. Τέλος αποκόπτει το ρολό από το υπόλοιπο φύλλο. Τα δένδρα που προσβάλει είναι συνήθως το Dichaetanthera cordifolia και Dichaetabthera arborea της οικογένειας των Melastomataceae.
Δρ. Τάσος Σαββίδης
Κρηνίδες Φιλίππων,29-9-2016

       

NEMAPOGON GRANELLA ( ο σκώρος των σιτηρών )

Το λεπιδόπτερο Nemapogon granella, γνωστό και ως  σκώρος των σιτηρών, συναντάται σε όλη τη δυτική Ευρασία αλλά και γενικότερα σε όλο τον κόσμο. Έχει παρατηρηθεί στην Αυστραλία, στη Γαλλία, στη Σλοβενία, στις Η.Π.Α και σε πολλά ακόμη σημεία της υφηλίου. Είναι δυνατόν να εμφανισθεί σε τοπικό ή σε ευρύτερο πεδίο.  Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως απουσιάζει παντελώς από την Ισλανδία.
    Το τέλειο άτομο εμφανίζεται μεταξύ Μαρτίου – Απριλίου έως Σεπτέμβριο. Χαρακτηριστικές είναι οι πτέρυγές του. Το πρώτο ζεύγος εμφανίζει ακανόνιστες, σκουρόχρωμες κηλίδες κατά μήκος του, ενώ η κατάληξή τους είναι πιο σκούρα. Το δεύτερο ζεύγος είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικό. Οι κάτω απολήξεις τους παρουσιάζουν πτυχώσεις και  είναι ανισομήκεις, δίνοντας την αίσθηση πως το έντομο έχει κρόσσια! Το άνοιγμα το πτερύγων του είναι 10 – 18 mm.
    Χαρακτηριστικές είναι επίσης και οι νύμφες τους. Οι προνύμφη προετοιμάζοντας τη νύμφωσή της συλλέγει τροφή, την οποία αποξηραίνει ( δίνει την εικόνα μικρών στρογγυλών κόκκων ).  Επίσης καλύπτει με ίνες το κουκούλι, φροντίζοντας η αποξηραμένη τροφή της να είναι εντός των ινών, έτσι ώστε το ακμαίο, αμέσως μετά την μεταμόρφωσή του, μα μπορέσει να τραφεί!
    Η προνύμφη είναι το μόνο στάδιο του εντόμου που κάνει ζημιά. Προσβάλει σπόρους σιτηρών, ψυχανθών, άλευρα, αποξηραμένους  καρπούς, ξηρούς καρπούς,  τρόφιμα και ζωοτροφές.  Σε περιπτώσεις μεγάλης προσβολής, η προσβεβλημένη επιφάνεια καλύπτεται από μετάξινες ίνες.  Οι   προνύμφες   της τελευταίας γενιάς του έτους κατασκευάζουν ένα βομβύκιο με μεταξωτές ίνες συγκεντρώνοντας μέσα σ΄ αυτό τροφή, όπως ακριβώς και στο στάδιο της νύμφωσης, κατασκευάζοντας έτσι ένα  <<τροφικό καταφύγιο >>!
    Έχει 2 – 4 γενεές ανά έτος και διαχειμάζει στο στάδιο της προνύμφης.
Η συστηματική του ταξινόμηση είναι η εξής:
Τάξη: Lepithoptera
Οικογένεια: Tineidae
Γένος: Nemapogon
Γένος: N. Granella
    H καταπολέμησή της μπορεί να γίνει με πυρεθρινοειδή  σκευάσματα.  Ο καλύτερος τρόπος  ( πιο αποτελεσματικός ) είναι η θερμική απεντόμωση, όσον αφορά τους χώρους παραγωγής και αποθήκευσης. Όσον αφορά το τελικό προιόν, η απεντόμωση σε χώρους ελεγχόμενης ατμόσφαιρας είναι ο πλέον ενδεδειγμένος.

Δρ. Τάσος Σαββίδης
Κρηνλιδες Φιλίππων, 01/09/2016

MONOPIS CROCICAPITELLA ΚAI MONOPIS OBVIELLA OI ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΚΩΡΟΙ

Πρόκειται για δύο είδη σκώρων που ομοιάζουν καταπληκτικά. Ανήκουν στην οικογένεια Tineidae, υποοικογένεια Tineinae. Ομοιάζουν σε τέτοιο βαθμό ώστε για  αρκετά  χρόνια πίστευαν πως ήταν το ίδιο είδος. Το 1775  οι Denis and Schiffermuller  ανακάλυψαν το είδος  Monopis obviella.  Ο Clemens το 1859  κατάφερε να δει τις διαφορές και να διαχωρίσει τα είδη, έτσι  πρότεινε  το M. Cocicapitella  ως νέο είδος.  Οι διαφορές τους έχουν να κάνουν με το χρώμα των πτερύγων τους, στην απόληξή τους ( το M. Crocicapitella έχει πιο ανοιχτό γκρι χρώμα ενώ το M. Obviella έχει πιο σκούρο, με μια ελαφρά μωβ απόχρωση. Μια άλλη διαφορά είναι πως η ραχιαία ράβδωση του M. Crocicapitella  είναι πιο σκουρόχρωμη.

            Οι προνύμφες και των δύο ειδών τρέφονται με φυτικά και ζωικά απορρίμματα, αλλά και μάλλινες ίνες.  Έχουν δύο γενιές το έτος, ενώ το ενήλικο μπορεί να ζήσει αρκετά χρόνια. Είναι νυχτόβια έντομα και προσελκύονται έντονα από το φως.

           Είναι έντομα που αρχικά διαβιούσαν στις ανατολικές Η.Π.Α αλλά με το εμπόριο μαλλιού ήρθαν στην Ευρώπη, αρχικά στη Μ. Βρετανία και την Ιρλανδία, στη συνέχεια στην Πορτογαλία και την Ισπανία και τέλος σε όλη την Ευρώπη. Ακριβώς λόγω της εξάπλωσής της μέσω του εμπορίου μαλλιού που προορίζονταν για ρούχα πλουσίων αφενός και της μεγάλης απόστασης που διήνυσαν αφετέρου,  πήραν το προσωνύμιο  <<  κοσμοπολίτικοι σκώροι >>

Η καταπολέμησή τους μπορεί να γίνει, αφενός προληπτικά, απομακρύνοντας σκουπίδια, τρίχες, μαλλιά, ψόφια έντομα, με άλλα λόγια, με σχολαστική καθαριότητα στους χώρους αποθήκευσης των ρούχων. Αφετέρου μπορούμε να επέμβουμε με ψεκασμούς στους ελεύθερους από ρούχα χώρους. Στα προσβεβλημένα ρούχα αυτό που πρέπει να γίνει  είναι η μεταφορά τους σε ειδικούς θαλάμους ελεγχόμενης ατμόσφαιρας και ακολούθως η εξόντωση των εντόμων σε όλα τα στάδια τους.

Δρ. Σαββίδης Τάσος, 08/08/2016.

ΙΣΟΠΟΔΑ ( ISOPODA )

Τα Ισόποδα είναι αρθρόποδα ( καρκινοειδή) που ζουν στη θάλασσα, είτε σε καθαρά ύδατα στη στεριά είτε στη ξηρά. Τα περισσότερα είδη Ισοπόδων έχουν γκριζωπό χρώμα. Το σώμα τους αποτελείται από άκαμπτους διαδοχικούς δακτυλίους τους εξωσκελετού τους .φέρουν επτά ( 7 ) ζεύγη πόδων στο θωράκιο και πέντε ( 5 ) ζεύγη αναπνευστικών οπών στη κοιλία. Τα περισσότερα Ισόποδα τρέφονται με σαθρή ύλη ( νεκρά-σάπια φυτά και ζώα, ενώ λίγα είδη είναι αρπακτικά. Τέλος μερικά είδη είναι εσωπαράσιτα και εξωπαράσιτα, κυρίως σε ψάρια.

Τα υδρόβια είδη Ισοπόδων ζουν ως επί τω πλείστων στο βυθό της θάλασσας ή στον πυθμένα του γλυκού νερού, σε υδάτινα οικοσυστήματα. Είναι χαρακτηριστικό πως κάποια είδη υδρόβιων Ισοπόδων μπορούν να κολυμπήσουν σε μικρές αποστάσεις. Τα επίγεια είδη Ισοπόδων διαβιούν στην ανίχνευση τροφής και κινούνται γύρω από αυτήν, εφόσον τη βρουν. Προτιμούν  τα δροσερά και υγρά περιβάλλοντα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Ισοπόδων είναι πως όταν βρεθούν σε κίνδυνο μαζεύουν το σώμα τους σχηματίζοντας μια μπάλα, ενώ την ίδια κίνηση κάνουν και όταν θέλουν να εξοικονομήσουν υγρασία.

Υπάρχουν περισσότερα από 10,000 είδη Ισοπόδων σε όλον τον κόσμο. Από αυτά τα 4500 είδη διαβιούν σε θαλάσσια περιβάλλοντα, κυρίως στο βυθό της θάλασσας, 500 είδη σε υδάτινα οικοσυστήματα στη ξηρά και 5000 είδη στη στεριά. Υπάρχουν έντεκα ( 11 ) υποτάξεις Ισοπόδων. Τα Ισόποδα εμφανίστηκαν την Λιθανθραφόρο περίοδο ( 358,9 εκατομμύρια χρόνια πριν έως 298,9 εκατομμύρια χρόνια  πριν ), κατά   την Πενσυλβάνια εποχή  πριν από 300 εκατομμύρια χρόνια. Την εποχή εκείνη διαβιούσαν σε ρηχές θάλασσες. Το όνομά τους προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις  <<ίσος>> και <<πους>>  ( πόδι ).

Αν και μεγαλύτερο επιστημονικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα θαλάσσια είδη Ισοπόδων, εμείς θα ασχοληθούμε με τα χερσαία, καθώς αυτά μας απασχολούν στη καθημερινότητά μας. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο μεγάλες ομάδες χερσαίων ειδών, τα Αμφίποδα ( Sandhoppers )και τα Δεκάποδα ( Καβούρια, γαρίδες ). Ζουν σε τροπικά και υποτροπικά περιβάλλοντα, ενώ δεν τα συναντάμε σε αρκτικά και υποαρκτικά  περιβάλλοντα. Ο οικολογικός τους ρόλος είναι πολύ σημαντικός καθώς βοηθούν στην αποσύνθεση του νεκρού φυτικού υλικού του πλανήτη, μέσω της κατανάλωσης αποσαθρωμένης φυτικής ύλης που αποτελεί  και τη κύρια διατροφή τους.

Αν θέλαμε να παρακολουθήσουμε την οικογένεια εκείνη με το μεγαλύτερο, για τον άνθρωπο, ενδιαφέρον τότε θα παρακολουθούσαμε την οικογένεια των Oniscidea. Οι Όνισκοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον και στην Ελλάδα. Είναι άρρητα συνδεδεμένοι με την υγρασία, η παρουσία της οποίας είναι απαραίτητη τόσο για την επιβίωσή , όσο και για την διαβίωσή τους.

                                                                      Έχουν μεγάλη ευαισθησία στην εξάτμιση του νερού από το σώμα τους, ειδικά από την κοιλιακή περιοχή τους,  δεδομένου ότι δεν έχουν κηρώδη επιδερμίδα, που χρειάζονται για τη διατήρηση του νερού.  Συχνά ζουν σε  υγρό περιβάλλον όπου βρίσκουν  καταφύγιο κάτω από πέτρες, φλοιούς,  πεσμένα και ξερά φύλλα.  Τα είδη που ζουν  στην έρημο είναι συνήθως νυκτόβια, κατά τη διάρκεια της  ημέρας καταφεύγουν σε  υπόγεια λαγούμια και μόνο  τη νύχτα βγαίνουν στην επιφάνεια προς αναζήτηση τροφής. Το απαραίτητο νερό για την επιβίωσή τους το παίρνουν από την τροφή τους ( μέσω της υγρασίας που υπάρχει σ’ αυτήν ) ή με την άμεση  κατανάλωση νερού.  Ορισμένα είδη μπορούν να σχηματίσουν ζεύγη ουροπαγειακών απολήξεων (uropodal ), αποφύσεις δηλαδή που σχηματίζουν   ένα σωλήνα ο οποίος δρα ως χωνί νερού. Με τον τρόπο αυτό  μπορούν και απορροφούν νερό από μικρές εστίες. Σε πολλά είδη, οι αναπνευστικές δομές στα ενδόποδα  είναι εσωτερικές, με μια αναπνευστική οπή και  μια ψευδοτραχεία (pseudotrachaea), η οποία μοιάζει με τους πνεύμονες. Σε άλλες περιπτώσεις, κάθε ενδόποδο (endopod)  διπλώνεται μέσα στο διπλανό εξώποδο ( exopod), το οποίο είναι η εξωτερική απόληξη του πλεοπόδου. ( pleopod). Με τις δύο αυτές ανατομικές προσαρμογές, οι Όνυχοι, αποτρέπουν  την  εξάτμιση  του νερού από τις αναπνευστικές επιφάνειες.

Για όσους γεωπόνους και εντομολόγους θέλουν περισσότερα  στοιχεία, τα δίνουμε παρακάτω, μιας και παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

  ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΗΞΗ ΙΣΟΠΟΔΩΝ

Στα περισσότερα είδη, τα φύλα είναι ξεχωριστά και υπάρχει σεξουαλικός διμορφισμός   , αλλά μερικά είδη είναι ερμαφρόδιτα  και κάποιες παρασιτικές μορφές παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο φύλων. Μερικά  Cymothoidans είναι  πρώτανδρα  ερμαφρόδιτα , ξεκινούν δηλαδή τη ζωή ως αρσενικά και αργότερα αλλάζουν φύλο. Μερικά  Anthuroideans είναι το αντίθετο, είναι πρωτόγυνα  ερμαφρόδιτα, γεννιούνται δηλαδή θηλυκά και αργότερα γίνονται αρσενικά.  Μερικά αρσενικά Gnathiidans είναι άμισχα και ζουν με  ομάδες θηλυκών ατόμων. Τα αρσενικά έχουν ένα ζευγάρι πέη, τα οποία μπορούν να συγχωνεύονται σε ορισμένα είδη. Το σπέρμα μεταφέρεται στο θηλυκό με το τροποποιημένο δεύτερο πλεόποδο ( pleopod ) που λαμβάνει από το πέος και το οποίο στη συνέχεια εισάγεται σε ένα θηλυκό γονοπόρο   (gonopore ) . Το σπέρμα αποθηκεύεται σε ένα ειδικό δοχείο, ένα θυλάκιο  στην σάλπιγγα  κοντά στο γονοπόρο ( gonopore ). Η γονιμοποίηση πραγματοποιείται μόνο όταν τα αυγά  είναι έτοιμα  για εκκόλαψη, αμέσως μετά από μια έκδυση, χρόνος κατά τον οποίο επιτυγχάνεται μια σύνδεση μεταξύ του θυλακίου αποθήκευσης σπέρματος και της σάλπιγγας.

Τα αυγά, τα οποία δύνανται να αριθμούν έως και αρκετές εκατοντάδες, τοποθετούνται  από το θηλυκό στον μάρσιπο   ( marsupium ) , ένα θάλαμο που σχηματίζεται από επίπεδες πλάκες γνωστές ως οωστεγίτες     ( oostegites ) κάτω από το θώρακα. Αυτό είναι γεμάτο με νερό ακόμα και στα χερσαία είδη. Τα αυγά εκκολάπτονται ως mancae, ένα στάδιο μετα-προνυμφικού που μοιάζει με το ενήλικο εκτός από την απουσία του τελευταίου ζεύγους παραιοπόδων ( pereopods).

 Η έλλειψη ενός σταδίου  στη διάρκεια του κύκλου ζωής είναι ένας περιοριστικός παράγοντας στην διασπορά των Ισοπόδων  , και μπορεί να είναι υπεύθυνη για τα υψηλά επίπεδα ενδημισμού  της τάξης.  Ως ενήλικες, τα  ισόποδα διαφέρουν από άλλα οστρακόδερμα στην  περίφημη  αλλαγή πτερώματος που  γίνεται σε δύο στάδια γνωστή ως  <<διφασική αλλαγή φτερώματος>>.  Πρώτα  γίνεται η ρήξη του εξωσκελετού  από το οπίσθιο μέρος του σώματός τους και στη συνέχεια η ρήξη του  εμπρόσθιου  μέρος.

Δρ. Σαββίδης Τάσος

Κρηνίδες Φιλίππων, 31/07/2016

Η ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΟΥΝΟΥΠΙΩΝ ΣΤΑ ΕΝΤΟΜΟΚΤΟΝΑ

Είναι γνωστό στους περισσότερους γεωπόνους πως τρία στάδια του βιολογικού κύκλου των κουνουπιών πραγματοποιούνται σε τρία διαφορετικά περιβάλλοντα. Συγκεκριμένα, το θηλυκό άτομο γεννά τα αυγά του σε στεγνό έδαφος και σε πολύ χαμηλό βάθος. Τα αυγά εκκολάπτονται μόνο όταν το έδαφος στο οποίο τα έχει τοποθετήσει το θηλυκό ακμαίο καλυφθεί από νερό. Έτσι λοιπόν στο στάδιο της προνύμφης ( και στα πέντε προνυμφικά στάδια ) το κουνούπι ζει μέσα στο νερό, χωρίς ωστόσο να μπορεί να αναπνέει μέσα σ΄ αυτό. Ειδικοί <<αναπνευστήρες>> φέρνουν τον αέρα έξω από το νερό στο σώμα του εντόμου, ώστε αυτό να μπορεί να αναπνέει. 

Όταν  ολοκληρωθούν και τα πέντε προνυμφικά στάδια, η προνύμφη νυμφώνεται  ακριβώς στο σημείο που το νερό <<γλείφει>> το έδαφος. Έτσι λοιπόν, μόλις τελειώσει η μεταμόρφωση, από την πούπα βγαίνει το ακμαίο το οποίο, έχοντας την ικανότητα της πτήσεως, περνά μεγάλες περιόδους της ζωής του στον αέρα. Αξίζει να ειπωθεί πως η ενεργητική ικανότητα πτήσεως του είδους Aedes μπορεί να φθάσει έως και τα 35 χιλιόμετρα την ημέρα ( ως ενεργητική ικανότητα πτήσεως των εντόμων ορίζουμε την απόσταση που μπορούν να καλύψουν σε μία ημέρα, χωρίς την εκμετάλλευση  αέριων μαζών ). Μπορούμε να αναφέρουμε παρενθετικά, πως ένα ακμαίο άτομο κουνουπιού μπορεί να ζήσει έως και σαράντα ( 40 ) ημέρες, ενώ με αίμα τρέφονται μόνο τα θηλυκά άτομα τα οποία παίρνουν  από το αίμα την προτείνη που τους είναι απαραίτητη για το σχηματισμό του κελύφους  ( κάψας ) του αυγού.

Το γεγονός αυτό, τα τρία διαφορετικά στάδια του βιολογικού κύκλου σε τρία διαφορετικά περιβάλλοντα, κάνει την αντιμετώπισή τους πολύ δύσκολη. Σαν να μην έφθανε αυτό, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται και μια μεγάλη ανθεκτικότητα των κουνουπιών στα εντομοκτόνα. Το που οφείλεται αυτή, ανακάλυψε η Ομάδα του κ. Γιάννη Βόντα, με κύρια ερευνήτρια την κ. Βασιλεία Μπαλαμπανίδου. Αντιγράφω την ανακοίνωση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ:  

<< Έναν νέο μηχανισμό, υπεύθυνο για το φαινόμενο της ανθεκτικότητας των κουνουπιών  στα εντομοκτόνα, αποκάλυψε η ομάδα του Γιάννη Βόντα, με κύρια ερευνήτρια τη Βασιλεία Μπαλαμπανίδου, και των συνεργατών του στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και άλλα διεθνή Ινστιτούτα, όπως ανακοινώθηκε  από το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας του Ιδρύματος Τεχνολογίας Έρευνας (ΙΤΕ).

«Πρόκειται για μια σημαντική εργασία που διαλευκάνει το μοριακό μηχανισμό της ανθεκτικότητας του κύριου φορέα της ελονοσίας, και συνεχίζει την παράδοση του ΙΤΕ- Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας στην έρευνα για τα έντομα υγειονομικής σημασίας και των εντομομεταδιδόμενων ασθενειών» τόνισε ο διευθυντής του ΙΜΒΒ και καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης Νεκτάριος Ταβερναράκης. Το ΙΜΒΒ-ΙΤΕ συμμετέχει στην έρευνα για την ελονοσία μέσω μεγάλων ευρωπαϊκών προγραμμάτων από το Κοινοτικό Πλαίσιο Horizon 2020.
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση «Μέσω της καταλυτικής δράσης ενζύμων P450s της οικογένειας 4G που βρίσκονται ακριβώς κάτω από την επιδερμίδα (oenocytes) των κουνουπιών, γίνεται υπερπαραγωγή λιπιδίων στα ανθεκτικά έντομα, τα οποία συσσωρεύονται στην επιδερμίδα (epicuticular lipids). Δημιουργείται έτσι ένα λιπόφιλο στρώμα, το οποίο κατακρατά και καθυστερεί την είσοδο των εντομοκτόνων στο έντομο, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στα ένζυμα αποτοξικοποίησης, να αδρανοποιούν τα εντομοκτόνα που με σημαντικά επιβραδυμένους ρυθμούς πλησιάζουν το υποκυτταρικό τους στόχο, στο νευρικό σύστημα».
Ο μηχανισμός, επισημαίνει το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, προκαλεί εντυπωσιακά επίπεδα ανθεκτικότητας σε ευρύ φάσμα εντομοκτόνων και τονίζεται ότι «τα ευρήματα της έρευνας ανοίγουν δρόμους για το σχεδιασμό πιο αποτελεσματικών εντομοκτόνων», ενώ η εργασία δημοσιεύεται στα χρονικά της επιθεώρησης της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών (Proceedings National Academy of Science - PNAS).
Ακόμη, όπως αναφέρει το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας του ΙΤΕ, τα κρούσματα και οι θάνατοι από την ελονοσία μειώθηκαν σε ποσοστό 50% από το 2000 έως σήμερα (500.000 ζωές ετησίως), κυρίως λόγω της χρήσης εντομοκτόνων. Ωστόσο, η βιωσιμότητα του επιτεύγματος αυτού απειλείται από την ανάπτυξη ανθεκτικότητας στα εντομοκτόνα, πρόβλημα που θεωρείται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.) ως το πιο σημαντικό στις προσπάθειες ελέγχου της ελονοσίας στην Αφρική, όπου τελευταία εντοπίζονται πληθυσμοί κουνουπιών οι οποίοι είναι εξαιρετικά ανθεκτικοί σε όλα τα φάρμακα.>>

Δρ. Σαββίδης Τάσος
Κρηνίδες, 22/07/2016.

TENEBROIDES MAURITANICUS

Είναι κολεόπτερο της οικογενείας των Ostomidae ( παλαιότερη ταξινόμηση: Trogositdae ). Είναι έντομο που προσβάλει αποθηκευμένους σπόρους. Τα θηλυκό γεννά την Άνοιξη έως και 1000 αυγά. Η ωοτοκία διαρκεί περίπου έξι μήνες, έτσι ώστε τα αυγά να εκκολάπτονται το Φθινόπωρο. Το στάδιο της προνύμφης μπορεί να διαρκέσει 2-3 χρόνια. Η προνύμφη τρέφεται με σπασμένους ή ήδη προσβεβλημένους σπόρους από  άλλα έντομα. Συνήθως ακολουθεί προσβολή από Sitophilus Sp. Τέλειο έντομο αντίθετα είναι εντομοβόρο και τρέφεται με άλλα έντομα που υπάρχουν στην αποθήκη! Το στάδιο του τέλειου διαρκεί 1-2 χρόνια. Από τα παραπάνω είναι προφανές πως έχουμε  μία ( 1 ) γενιά ανά έτος.

            Το Tenebroides mauritanicus  είναι ένα έντομο το οποίο μπορεί να φθάσει τα 11χιλ. μήκος. Το χρώμα του σώματός του είναι από καστανόμαυρο έως σκούρο μαύρο ( συνήθως σκούρο μαύρο ). Χαρακτηριστικές είναι η παράλληλες κάθετες ραβδώσεις που φέρει στη κοιλία του. Ένα ακόμα μορφολογικό του χαρακτηριστικό είναι πως αν το κοιτάξεις από επάνω φαίνονται οι χειλικές του πρωσαρτίδες. Η προνύμφη του είναι μεγαλύτερη από το ακμαίο και μπορεί να φθάσει τα 20 χιλ. μήκος.

            Χαρακτηριστικό του εντόμου αυτού είναι η μεγάλη του ανθεκτικότητα στις χαμηλές θερμοκρασίες. Η αντιμετώπισή του δεν παρουσιάζει κάτι διαφορετικό από τα άλλα είδη εντόμων αποθηκευμένων προϊόντων.

Τάσος Σαββίδης, 19/04/2014.